گلیم خودم !

loading... please wait

amirhoseinbahiraee — Tue, 06 May 2008 16:10:25 GMT

ایشالا به زودی یه داستان نو و احتمالا طــــــــولانـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی ...

برای داستان نویسی هم مقدماتی لازم است که فکر می کنم الآن فراهمه و امیدوارم فراهم بمونه ... !

این ، توجیه تنبلی نیست ... !

جناب مولانا ...

amirhoseinbahiraee — Thu, 13 Mar 2008 10:20:18 GMT

گفت پیغمبر ز سرمای بهار تن مپوشانید یاران زینهار

زآن که با جان شما آن میکند کآن بهاران با درختان میکند

لیک بگـــریزید از ســـرد خزان کآن کند کو کرد با باغ و رزان

راویــــان این را به ظاهـــر برده اند هم بر آن صورت قناعت کرده اند

بی خــبر بودند از جان آن گروه کوه را دیده، ندیده کان به کوه

آن خـــــــزان نزد خدا نفس و هواست عقل و جان عین بهارست و بقاست

مر تو را عقلی است جزوی در نهان کــــــامل العقــــلی بجو اندر جهان

جزو تو از کـــــل او، کلی شود عقل کل بر نفس غِلی شود

پس به تأویل این بود کــانفــاس پاک چون بهارست و حیات و برگ و تاک

از حــدیث اولـــــیا نـــــرم و درشـــــــت تن مپوشان زانکه دینت راست پشت

گرم گوید ، سرد گوید، خوش بگیر تا ز گـــرم و سرد بجهی وز سعیر

گرم و ســـردش نــــوبهار زندگی است مایه ی صدق و یقین و بندگی است

زآن کــــزو بستان جـــانها زنده است زاین جــــواهر بــحر دل آگنده است

بر دل عاقـــــل هزاران غم بود گر ز باغ دل خلالی کم شود

جناب حافظ ...

amirhoseinbahiraee — Mon, 11 Feb 2008 15:44:18 GMT

زاهد ظاهر پرست از حــــال ما آگـــــاه نیست در حق ما هر چه گوید جای هیچ اکراه نیست

در طریقت هر چه پیش سالک آید خیر اوست در صراط مستقیم ای دل کسی گمراه نیست

تا چــــه بازی رخ نماید بیــدقی خواهیم راند عرصه ی شطرنج رندان را مجال شاه نیست

چیست این سقف بلند ساده ی بسیـار نقش زین معـــــما هیچ دانا در جهان آگــــــاه نیست

این چه استغناست یا رب وین چه قادر حکمتست کــــــاین همه زخم نهان هست و مجال آه نیست

صاحب دیوان ما گویی نمی داند حساب کـاندر این طغرا نشان حسبه لله نیست

هر که خواهد گـو بیا و هر چه خـــواهد گو بگو کبر و ناز و حاجب و دربان بدین در گاه نیست

بر در میـــــــــــخانه رفتن کـــــــار یکــــــرنگان بود خود فروشان را به کوی می فروشان راه نیست

هر چه هست از قامت ناساز بی اندام ماست ورنه تشــــریف تو بر بالای کــس کوتاه نیست

بنده ی پیـــــر خرابـــــاتم که لطــــفش دائم است ور نه لطف شیخ و زاهد گاه هست و گاه نیست

حافظ ار بر صدر ننشیند ز عالی مشربیست

عاشق دردی کش اندر بند مال و جاه نیست

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بیدق : سرباز شطرنج

جناب سعدی ...

amirhoseinbahiraee — Mon, 28 Jan 2008 15:58:00 GMT

هشیار کسی باشد کز عشق بپرهیزد وین طبع که من دارم ، با عقل نیامیزد

آنکس که دلی دارد آراســــته ی مـــــعنی گر هر دو جهان باشد ، در پای یکی ریزد

گر سیل عقاب آید شوریده نیندیشد ور تیر بلا بــــارد ، دیـــــوانه نپرهیزد

آخــــر نه منم تنهـــــا در بادیه ی ســــــودا عشق لب شیرینت ، بس شور بر انگیزد

بی بخت چه فن سازم ، تا برخورد از وصلت ؟ بیمــــایه زبون باشد ، هر چند کــــه بستیزد

فضلست اگرم خوانی عدلست اگرم رانی قـــــــدر تو نداند آن ، کــــز زجر تو بگریزد

تا دل به تو پیـــــــوستم راه هـــــمه در بستم جایی که تو بنشینی ، بس فتنه که برخیزد

سعـــدی نظر از رویت کوته نکند هرگز ور روی بگردانی ، در دامنت آویزد ...

جناب مولانا ...

amirhoseinbahiraee — Wed, 26 Dec 2007 08:16:18 GMT

سگ زمستان جمع گردد استخوانش زخم سرما خرد گرداند چنانش

که او بگوید که این قدر تن که منم خانه ای از سنگ باید کردنم

چونک تابســـــــتان بیایدمن به چنـــگ بهر سرما خانه ای سازم ز سنگ

چـــــونـک تابستان بیــــــــاید از گشــــــاد استخوان ها پهن گردد ، پوست شاد

گوید او چون زفت بیند خویش را ، در کدامین خانه گنجم ای کیا

زفت گـــــــــــردد پا کِـــشد در سایــه ای کاهلی، سیری، غری، خود رایه ای

گویدش دل خانه ای ساز ای عمو گوید او در خانه کی گنجم بگو

استخــــوانِ حرص تو در وقت درد در هم آید ، خرد گردد در نورد

گـــــــویی از توبه بســازم خانه ای در زمستان باشدم استانه ای

چون بشــد درد و شُدت آن حرص زفت* همچو سگ سودای خانه از تو رفت

شــــکر نعـــمت خوشتر از نعــــمت بود شکر باره ، کی سوی نقمت* رود

شکر ، جانِ نعــمت و نعمت چو پوست زآنک شکر آرد تو را تا کوی دوست

نعمت آرد غفـــــلت و شکــــــر انتباه* صید نعمت کن به دام شکر شاه

سیر نوشـــــی از طـــعام و نُقـــل حق تا رود از تو شکم خواری و دق ...

مولانا ...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

زفت : چاق نقمت : رنج و عذاب انتباه : آگاه شدن ، بیدار شدن

جناب سعدی ...

amirhoseinbahiraee — Sun, 09 Dec 2007 19:26:38 GMT

دو کس رنج بیهوده بردند و سعی بی فایده کردند ، یکی آنکه اندوخت و نخورد و دیگر آنکه آموخت و نکرد ...

علــم چندانکه بیشتر دانی چون عمل در تو نیست نادانی

نه محقق بود نه دانشمند چـــــارپایی برو کـــــتابی چند

آن تهی مغز را چه علم و خبر کــــه برو هیزمــست یا دفــــــــتر

****-------------****-------------****

نادان را به از خاموشی نیست وگر این مصلحت دانستی نادان نبودی ...

چو نداری کمال فضل آن به که زبان در دهان نگه داری

آدمی را زبان فضیحه کند جوز بی مغز را سبکباری

خری را ابلهی تعلیم می داد برو بر صرف کرده سعی دائم

حکیمی گفتش ای نادان چه کوشی دریـــــن ســــــودا بترس از لوم لایم

نیامـوزد بهــــایم از تو گفتــــار تو خاموشی بیاموز از بهایم

هر که تامل نکند در جواب بیشتر آید سخنش ناصواب

یا سخن آرای چو مردم بهوش یا بنشین چون حیوانان خموش

جناب سعدی ...

amirhoseinbahiraee — Wed, 28 Nov 2007 16:21:18 GMT

ریشی درون جامه داشتم و شیخ از آن بپرسیدی که چونست و نپرسیدی کجاست . دانستم از آن احتراز می کند که ذکر همه عضوی روا نباشد و خردمندان گفته اند : هر که سخن نسنجد ، از جوابش برنجد ...

تا نیک ندانی که سخن عین صوابست باید که بگفتن ، دهن از هم نگشایی

گر راست سخن گویی و در بند بمـانی به ، زانکه دروغت دهــد از بند رهــایی

****-------------****-------------****

حکیمی را پرسیدند چندین درخت نامور که خدای عزوجل آفریده است و برومند ، هیچ یک را آزاده نخوانده اند مگر سرو را که ثمره ای ندارد ، درین چه حکمتست ؟ گفت : هر درختی را ثمره معین است که بوقتی معلوم بوجود آن تازه آید و گاهی به عدم آن پژمرده شود و سرو را هیچ ازین نیست و همه وقتی خوشست و اینست صفت آزادگان ...

بر آنچه می گذرد دل منه که دجله بسی پس از خلیفه بخواهد گذشت از بغداد

گرت ز دست بر آید چو نخـــل باش کـریم ورت ز دست نیـــاید چو ســرو باش آزاد

حکایت ___ جناب سعدی ...

amirhoseinbahiraee — Mon, 26 Nov 2007 08:54:18 GMT

بازرگانی را شنیدم که صد و پنجاه شتر ، بار داشت و چهل بنده خدمتکار . شبی در جزیره ی کیش مرا بحجره ی خویش در آورد . همه شب نیارمید از سخنهای پریشان گفتن که فلان انبازم به ترکستان و فلان بضاعت بهندوستانست و این قباله ی فلان زمینست و فلان چیز را فلان ، ضمین . گاه گفتی خاطر اسکندریه دارم که هوایی خوشست باز گفتی نه که دریای مغرب مشوشست . سعدیا سفری دیگرم در پیش است ، اگر آن کرده شود بقیت عمر خویش بگوشه بنشینم . گفتم آن کدام سفر است ؟ گفت : گوگرد پارسی خواهم بردن به چین که شنیدم قیمتی عظیم دارد و از آنجا کاسه ی چینی بروم آرم و دیبای رومی بهند و فولاد هندی بحلب و آبگینه ی حلبی بیمن و برد یمانی بپارس و زان پس ترک تجارت کنم و بدکانی بنشینم ... انصاف از این ماخولیا چندان فرو گفت که بیش طاقت گفتنش نماند . گفت ای سعدی تو هم سخنی بگوی از آنها که دیده ای و شنیده ، گفتم :

آن شنیدستی که در اقصای غور بار سالاری بیـفتاد از ستور ؟

گفـت چشـم تنگ دنیا دوست را یا قناعت پر کند یا خاک گور ...

****------------****------------****

در سیرت اردشیر بابکان آمده است که حکیم عرب را پرسید که روزی چه مایه طعام باید خوردن ؟ گفت صد درم سنگ کفایتست . گفت این قدر چه قوت دهد ؟ گفت : هذا المقدار یحملک و مازاد علی ، فانت حامله . یعنی اینقدر ترا بر پای همی دارد و هر چه برین زیادت کنی تو حمال آنی ...

خوردن برای زیستن و ذکر کردنست تو معتقد که زیستن از بهر خوردن است

حکایت ___ جناب سعدی ...

amirhoseinbahiraee — Sat, 24 Nov 2007 19:05:18 GMT

یکی بر سر راهی مست خفته بود و زمام اختیار از دست رفته . عابدی بر وی گذر کرد و در آن حالت مستقبح او نظر کرد . جوان از خواب مستی سر بر آورد و گفت :(( اذا مروا باللغو مروا کراماْ )) ...

متاب ای پارسا روی از گنهکار ببخشــــاینـــدگی در وی نظر کن

اگر من ناجــــوانمــــردم بکردار تو بر من چون جوانمردان نظر کن

-------------------****-------------------****-------------------

پارسایی را دیدم بمحبت شخصی گرفتار ، نه طاقت صبر و نه یارای گفتار . چندانکه ملامت دیدی و غرامت کشیدی ترک تصابی نگفتی و گفتی :

کـوتـه نکـــــنم ز دامـــنت دست ور خود بزنی به تیغ تیزم

بعد از تو ملاذ و ملجائی نیست هم در تو گریزم ار گـریزم

باری ملامتش کردم و گفتم عقل نفیست را چه شد تا نفس خسیس غالب آمد ؟ زمانی به فکرت فرو رفت و گفت :

هر کجا سلطان عشق آمد نماند قوت بازوی تقوی در محل

پـــاک دامن چون زید ؟ بیچاره ای اوفتــاده تا گریبان در وحل ...

حکایت ... !

amirhoseinbahiraee — Fri, 23 Nov 2007 09:44:18 GMT

یکی را از حکما شنیدم که می گفت هرگز کسی به جهل خویش اقرار نکرده است مگر آنکس که چون دیگری در سخن باشد ، همچنان نا تمام گفته ، سخن آغاز کند ...

سخن را سرست ای خردمند و بن میاور سخن در میان سخُن

خـــداوند تدبیر و فرهنـــــگ و هوش نگوید سخن تا نبیند خموش ...

--------****------------------------****------------------------****--------

دست و پا بریده ای هزارپایی بکشت . صاحبدلی برو گذر کرد و گفت : سبحان الله با هزار پایی که داشت چون اجلش فرا رسید از بیدست و پایی گریختن نتوانست ...

سعدی ...