گلیم خودم !

با یه وجب اون طرف تر ... !

 

هشیار کسی باشد کز عشق بپرهیزد       وین طبع که من دارم ، با عقل نیامیزد

آنکس که دلی دارد آراســــته ی مـــــعنی       گر هر دو جهان باشد ، در پای یکی ریزد

گر سیل عقاب آید شوریده نیندیشد       ور تیر بلا بــــارد ، دیـــــوانه نپرهیزد

آخــــر نه منم تنهـــــا در بادیه ی ســــــودا       عشق لب شیرینت ، بس شور بر انگیزد

بی بخت چه فن سازم ، تا برخورد از وصلت ؟       بیمــــایه زبون باشد ، هر چند کــــه بستیزد

فضلست اگرم خوانی عدلست اگرم رانی       قـــــــدر تو نداند آن ، کــــز زجر تو بگریزد

تا دل به تو پیـــــــوستم راه هـــــمه در بستم       جایی که تو بنشینی ، بس فتنه که برخیزد

سعـــدی نظر از رویت کوته نکند هرگز       ور روی بگردانی ، در دامنت آویزد ...

 

 

نوشته شده توسط امیرحسین در 19:28 |  لینک ثابت   •