پنجشنبه بیست و سوم اسفند 1386
جناب مولانا ...
گفت پیغمبر ز سرمای بهار تن مپوشانید یاران زینهار
زآن که با جان شما آن میکند کآن بهاران با درختان میکند
لیک بگـــریزید از ســـرد خزان کآن کند کو کرد با باغ و رزان
راویــــان این را به ظاهـــر برده اند هم بر آن صورت قناعت کرده اند
بی خــبر بودند از جان آن گروه کوه را دیده، ندیده کان به کوه
آن خـــــــزان نزد خدا نفس و هواست عقل و جان عین بهارست و بقاست
مر تو را عقلی است جزوی در نهان کــــــامل العقــــلی بجو اندر جهان
جزو تو از کـــــل او، کلی شود عقل کل بر نفس غِلی شود
پس به تأویل این بود کــانفــاس پاک چون بهارست و حیات و برگ و تاک
از حــدیث اولـــــیا نـــــرم و درشـــــــت تن مپوشان زانکه دینت راست پشت
گرم گوید ، سرد گوید، خوش بگیر تا ز گـــرم و سرد بجهی وز سعیر
گرم و ســـردش نــــوبهار زندگی است مایه ی صدق و یقین و بندگی است
زآن کــــزو بستان جـــانها زنده است زاین جــــواهر بــحر دل آگنده است
بر دل عاقـــــل هزاران غم بود گر ز باغ دل خلالی کم شود
