چهارشنبه پنجم دی 1386
جناب مولانا ...
سگ زمستان جمع گردد استخوانش زخم سرما خرد گرداند چنانش
که او بگوید که این قدر تن که منم خانه ای از سنگ باید کردنم
چونک تابســـــــتان بیایدمن به چنـــگ بهر سرما خانه ای سازم ز سنگ
چـــــونـک تابستان بیــــــــاید از گشــــــاد استخوان ها پهن گردد ، پوست شاد
گوید او چون زفت بیند خویش را ، در کدامین خانه گنجم ای کیا
زفت گـــــــــــردد پا کِـــشد در سایــه ای کاهلی، سیری، غری، خود رایه ای
گویدش دل خانه ای ساز ای عمو گوید او در خانه کی گنجم بگو
استخــــوانِ حرص تو در وقت درد در هم آید ، خرد گردد در نورد
گـــــــویی از توبه بســازم خانه ای در زمستان باشدم استانه ای
چون بشــد درد و شُدت آن حرص زفت* همچو سگ سودای خانه از تو رفت
شــــکر نعـــمت خوشتر از نعــــمت بود شکر باره ، کی سوی نقمت* رود
شکر ، جانِ نعــمت و نعمت چو پوست زآنک شکر آرد تو را تا کوی دوست
نعمت آرد غفـــــلت و شکــــــر انتباه* صید نعمت کن به دام شکر شاه
سیر نوشـــــی از طـــعام و نُقـــل حق تا رود از تو شکم خواری و دق ...
مولانا ...
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
زفت : چاق نقمت : رنج و عذاب انتباه : آگاه شدن ، بیدار شدن
