یکشنبه هجدهم آذر 1386
جناب سعدی ...
دو کس رنج بیهوده بردند و سعی بی فایده کردند ، یکی آنکه اندوخت و نخورد و دیگر آنکه آموخت و نکرد ...
علــم چندانکه بیشتر دانی چون عمل در تو نیست نادانی
نه محقق بود نه دانشمند چـــــارپایی برو کـــــتابی چند
آن تهی مغز را چه علم و خبر کــــه برو هیزمــست یا دفــــــــتر
****-------------****-------------****
نادان را به از خاموشی نیست وگر این مصلحت دانستی نادان نبودی ...
چو نداری کمال فضل آن به که زبان در دهان نگه داری
آدمی را زبان فضیحه کند جوز بی مغز را سبکباری
خری را ابلهی تعلیم می داد برو بر صرف کرده سعی دائم
حکیمی گفتش ای نادان چه کوشی دریـــــن ســــــودا بترس از لوم لایم
نیامـوزد بهــــایم از تو گفتــــار تو خاموشی بیاموز از بهایم
هر که تامل نکند در جواب بیشتر آید سخنش ناصواب
یا سخن آرای چو مردم بهوش یا بنشین چون حیوانان خموش
چهارشنبه هفتم آذر 1386
جناب سعدی ...
ریشی درون جامه داشتم و شیخ از آن بپرسیدی که چونست و نپرسیدی کجاست . دانستم از آن احتراز می کند که ذکر همه عضوی روا نباشد و خردمندان گفته اند : هر که سخن نسنجد ، از جوابش برنجد ...
تا نیک ندانی که سخن عین صوابست باید که بگفتن ، دهن از هم نگشایی
گر راست سخن گویی و در بند بمـانی به ، زانکه دروغت دهــد از بند رهــایی
****-------------****-------------****
حکیمی را پرسیدند چندین درخت نامور که خدای عزوجل آفریده است و برومند ، هیچ یک را آزاده نخوانده اند مگر سرو را که ثمره ای ندارد ، درین چه حکمتست ؟ گفت : هر درختی را ثمره معین است که بوقتی معلوم بوجود آن تازه آید و گاهی به عدم آن پژمرده شود و سرو را هیچ ازین نیست و همه وقتی خوشست و اینست صفت آزادگان ...
بر آنچه می گذرد دل منه که دجله بسی پس از خلیفه بخواهد گذشت از بغداد
گرت ز دست بر آید چو نخـــل باش کـریم ورت ز دست نیـــاید چو ســرو باش آزاد
دوشنبه پنجم آذر 1386
حکایت ___ جناب سعدی ...
بازرگانی را شنیدم که صد و پنجاه شتر ، بار داشت و چهل بنده خدمتکار . شبی در جزیره ی کیش مرا بحجره ی خویش در آورد . همه شب نیارمید از سخنهای پریشان گفتن که فلان انبازم به ترکستان و فلان بضاعت بهندوستانست و این قباله ی فلان زمینست و فلان چیز را فلان ، ضمین . گاه گفتی خاطر اسکندریه دارم که هوایی خوشست باز گفتی نه که دریای مغرب مشوشست . سعدیا سفری دیگرم در پیش است ، اگر آن کرده شود بقیت عمر خویش بگوشه بنشینم . گفتم آن کدام سفر است ؟ گفت : گوگرد پارسی خواهم بردن به چین که شنیدم قیمتی عظیم دارد و از آنجا کاسه ی چینی بروم آرم و دیبای رومی بهند و فولاد هندی بحلب و آبگینه ی حلبی بیمن و برد یمانی بپارس و زان پس ترک تجارت کنم و بدکانی بنشینم ... انصاف از این ماخولیا چندان فرو گفت که بیش طاقت گفتنش نماند . گفت ای سعدی تو هم سخنی بگوی از آنها که دیده ای و شنیده ، گفتم :
آن شنیدستی که در اقصای غور بار سالاری بیـفتاد از ستور ؟
گفـت چشـم تنگ دنیا دوست را یا قناعت پر کند یا خاک گور ...
****------------****------------****
در سیرت اردشیر بابکان آمده است که حکیم عرب را پرسید که روزی چه مایه طعام باید خوردن ؟ گفت صد درم سنگ کفایتست . گفت این قدر چه قوت دهد ؟ گفت : هذا المقدار یحملک و مازاد علی ، فانت حامله . یعنی اینقدر ترا بر پای همی دارد و هر چه برین زیادت کنی تو حمال آنی ...
خوردن برای زیستن و ذکر کردنست تو معتقد که زیستن از بهر خوردن است
شنبه سوم آذر 1386
حکایت ___ جناب سعدی ...
یکی بر سر راهی مست خفته بود و زمام اختیار از دست رفته . عابدی بر وی گذر کرد و در آن حالت مستقبح او نظر کرد . جوان از خواب مستی سر بر آورد و گفت :(( اذا مروا باللغو مروا کراماْ )) ...
متاب ای پارسا روی از گنهکار ببخشــــاینـــدگی در وی نظر کن
اگر من ناجــــوانمــــردم بکردار تو بر من چون جوانمردان نظر کن
-------------------****-------------------****-------------------
پارسایی را دیدم بمحبت شخصی گرفتار ، نه طاقت صبر و نه یارای گفتار . چندانکه ملامت دیدی و غرامت کشیدی ترک تصابی نگفتی و گفتی :
کـوتـه نکـــــنم ز دامـــنت دست ور خود بزنی به تیغ تیزم
بعد از تو ملاذ و ملجائی نیست هم در تو گریزم ار گـریزم
باری ملامتش کردم و گفتم عقل نفیست را چه شد تا نفس خسیس غالب آمد ؟ زمانی به فکرت فرو رفت و گفت :
هر کجا سلطان عشق آمد نماند قوت بازوی تقوی در محل
پـــاک دامن چون زید ؟ بیچاره ای اوفتــاده تا گریبان در وحل ...
جمعه دوم آذر 1386
حکایت ... !
یکی را از حکما شنیدم که می گفت هرگز کسی به جهل خویش اقرار نکرده است مگر آنکس که چون دیگری در سخن باشد ، همچنان نا تمام گفته ، سخن آغاز کند ...
سخن را سرست ای خردمند و بن میاور سخن در میان سخُن
خـــداوند تدبیر و فرهنـــــگ و هوش نگوید سخن تا نبیند خموش ...
--------****------------------------****------------------------****--------
دست و پا بریده ای هزارپایی بکشت . صاحبدلی برو گذر کرد و گفت : سبحان الله با هزار پایی که داشت چون اجلش فرا رسید از بیدست و پایی گریختن نتوانست ...
سعدی ...
